دلم ز هجر تو در اضطراب می‌افتد/ بسان زلف تو در پیچ و تاب می‌افتد/ شبی که بی‌توام، ای ماه انجمن آرا!/ دلم ز هجر تو از صبر و تاب می‌افتد/ تو آن مهی که اگر مِهرِ رخ برافروزی/ ز چشم اهل نظر، آفتاب می‌افتد/ تو آن گلی که ز پاکی، طراوتی داری/ که گل به پیش تو از رنگ و آب می‌افتد